آرتور بروکس از یک شام شکرگزاری پرماجرا در بارسلون آغاز می‌کند تا نشان دهد سپاسگزاری بیش از آنکه حسی خودبه‌خودی باشد، انتخابی است که می‌توان آن را تمرین کرد و خلق‌وخو و روابط را دگرگون می‌کند.

دالایی لاما و آرتور بروکس از تناقضی می‌نویسند که در دل قطبی‌شدن جهان نهفته است: مردم عمیقاً خواهان هم‌دلی‌اند و در عین حال بی‌وقفه در کشمکش. آن‌ها نشان می‌دهند شکستن چرخه تحقیر از کجا آغاز می‌شود.

وقتی عزیزان به‌شکلی آسیب‌زا از دست می‌روند، خانواده‌های داغ‌دیده با تبدیل سوگ به دادخواهی، ناخواسته کنشگر می‌شوند.

شادکامی همان احساس معناداری نیست. چگونه می‌توانیم زندگی‌ای معنادار پیدا کنیم، نه صرفاً زندگی‌ای شاد؟

این سه اصل می‌توانند کمک کنند کنشگران از فرسودگی دور بمانند و به تلاش برای جهانی بهتر ادامه دهند.

آیا جهان خاکستری شده است؟ می‌پرسید زندگی برای چیست؟ فلسفهٔ کی‌یرکگور شاید کمک کند شور زندگی را دوباره پیدا کنید.